Er gebeurt van alles in huis. Bewoners komen en gaan, bezoek schuift aan, kinderen groeien op, goede mensen komen donaties brengen, fietsen doen het plotseling weer, en het gebed klinkt dagelijks in de kapel. Hier kun je lezen hoe het eraan toe ging afgelopen jaren.
Mo is een van onze jongste huisgenoten, twee en een half jaar oud, en hij praat. Mo praat aan de lopende band. Hij heeft een mening en laat dat soms rustig en soms met enige overtuiging horen aan iedereen in de nabije omgeving. Nieuwe mensen komt hij een handje geven (meestal links in plaats van rechts) en dan zegt hij ‘Mo’ om zich voor te stellen. Ondanks dat hij een hele week ‘mevrouw’ gezegd heeft (meestal over je in plaats van direct tegen je), hij weet je naam.
Een gemeenschap als het Jeannette Noëlhuis kent fasen. Sommige fasen zijn heel moeilijk, terwijl in andere perioden het gemeenschappelijke leven soepel en eenvoudig verloopt. Er is geen enkele reden om daar geheimzinnig over te doen. Het afgelopen half jaar was moeilijk. Sommige procedures van onze huisgenoten zonder papieren mislukten, er was geen enkel zicht op een succesvol kinderpardon, de werklast was hoog en ook als team worstelden we met het samen leven, samen wonen.
