Een gekozen familie.
Jaargang 37 nr. 2 (View PDF)
Redactioneel
Huisnieuws
Wanneer mensen me vragen wat ik zoal doe in het Noëlhuis de hele dag, vind ik het altijd moeilijk om daar antwoord op te geven. En nu ik de rubriek ‘Huisnieuws’ moet schrijven overkomt me hetzelfde. Het is niet zo dat er niets gebeurd is, integendeel, er gebeurt elke week weer zo ontzettend veel dat ik gewoon niet kan kiezen. En de meest vertellens-waardige dingen zijn vaak klein en moeilijk te beschrijven.
Vruchtbare angst
Zolang ik me kan herinneren, heb ik veel met angst te maken. Angst voor ongelukken, lintwormen, ziektes, overgeven, verandering en de dood – een fijnmazig web van angsten. Het leven is fragiel. Dat is een van mijn zekerheden in het leven. Het voelt niet alsof ik daar ooit bewust voor gekozen heb. Waarschijnlijk delen de meeste mensen het inzicht in de fragiliteit van het leven. Ik begrijp alleen niet waarom de meeste mensen vrijer van angst lijken te zijn en het leven minder als bedreigend lijken te ervaren.
Het verhaal van Chadrac
We kunnen ons als Nederlanders geen voorstelling maken van het leven dat de armsten in Afrika leiden. Onze huisgenoot Chadrac uit RD Congo deelt graag zijn verhaal, om duidelijk te maken hoe hard het leven er voor velen is. Afrikaanse vluchtelingen wagen niet voor niets hun leven om naar Europa te gaan.
Ecotage Ceremonie
In de haven van Rotterdam worden bergen steenkool overgeslagen. Wij kwamen bijeen bij EECV, een dochteronderneming van de Duitse staalgiganten Thyssenkrupp en Krupp Mannesmann. Met de steentjes van het rechte kolenspoor naar uitsterving maakten we een biodiversiteitscirkel. Naarmate de cirkel groeide, slonk het kolenspoor, tot er uiteindelijk (een paar dagen lang) geen kolentreinen meer overheen konden.
Donateurs gezocht!
Beste lezer,
We doen het niet vaak; een bedelbrief schrijven, maar dit is er toch echt een. We ontvangen bewust geen subsidies, omdat we onafhankelijk willen blijven (voor je het weet zegt een politicus dat het strafbaar is wat wij doen!). Het aantal oude getrouwe donateurs neemt af. We kunnen dat tot nu toe opvangen met (on)verwachte erfenissen, het aanschrijven van fondsen of spontane giften. Maar een deels stabiel inkomen blijft nodig om beter te kunnen inschatten of we het einde van het jaar halen of dat het alle hens aan dek is. Daarom willen we je vragen om ons een periodieke gift te geven.
Hoe Dorothy Day mijn leven op z’n kop zette – en vaste grond gaf
De eerste keer dat ik de naam Dorothy Day hoorde, ging er een totaal nieuwe wereld voor me open. Ik zat met Anton de Wit op een terrasje in het centrum van Amersfoort. Hij was toen nog de langharige freelancejournalist met relativerende tegendraadsheid en nog niet de keurig in pak gestoken hoofdredacteur van het Katholiek Nieuwsblad. Ik was bezig aan een proefschrift en had in mijn vrije tijd het manuscript van Antons boek Van klokken en klepels meegelezen. En bovenal was ik op zoek naar een manier om als progressieve christen katholiek te zijn in een kerk die tamelijk traditioneel ingesteld is.
Oaky helpt ons vrede scheppen
Het was ongeveer een jaar geleden dat ik Oaky vond aan de rand van de straat. Ik was op weg naar een retraite van de lekendominicanen en ik had net het boek ‘The Nature of Oaks’ (D.W. Tallamy) uitgelezen. Dat inspireerde mij om ook zelf een eikenboompje te laten groeien en dit wonderbaarlijke proces van dichtbij te volgen.
Anarchistisch stemmen
Deze herfst waren er verkiezingen en voor het eerst in mijn leven wist ik niet zeker of ik zou stemmen. Ik heb mezelf altijd gezien als radicaal links en als ik me vandaag nog moet plaatsen binnen die politieke fictie, dan is dat nog steeds waar ik thuishoor. Toch voel ik een groeiend wantrouwen naar het hele schijnspel. Stemmen voelt als instemmen, medeplichtig zijn aan een systeem dat is ingebed in een fundering van uitsluiting en het kapot maken van de aarde. Niet stemmen voelt alsof ik de mensen (en de meer-dan-menselijke natuur) in de steek laat die het hardst worden geraakt door de keuzes van dit (smerige, tot op het bot verziekte) systeem en die zelf niet eens mogen stemmen: geïllegaliseerde mensen, de bossen, de rivieren.
O Cвободе: over vrijheid
Ilmira staat mensen bij die vluchten uit Rusland en Oekraïne. Hier reflecteert zij op vrijheid.
De familie die je kiest
Enkele mijmeringen over familie en mogelijke betekenissen daarvan, naar aanleiding van een levensmijlpaal en een ongewone maar inspirerende kerkdienst.
Vrede oefenen – in België, Duitsland en Nederland
Deze herfst heb ik deelgenomen aan drie demonstraties tegen kernwapens: in België, Duitsland en Nederland. Alle drie deze landen hebben Amerikaanse kernwapens op hun grondgebied gestationeerd. Alle drie de landen weigeren toe te treden tot het Verdrag inzake het Verbod op Kernwapens (VVK). En alle drie de landen rechtvaardigen hun handelen met de verplichtingen van het NAVO-bondgenootschap, dat afschrikking en verdediging door middel van kernwapens noodzakelijk maakt.
Pier Giorgio Frassati
Zowel als Catholic Worker als lekendominicanes ben ik zeer geïnspireerd door het leven van Pier Giorgio Frassati. Toen ik onlangs zijn lichaam bezocht in de kerk in Rome waar ook het lichaam van Catharina van Siena ligt, wist ik eigenlijk nog niet zo goed wie hij was. Ik had natuurlijk al van hem gehoord en dat hij heilig verklaard zou worden, maar dat wekte nog niet direct mijn interesse. Wat me echt aantrok, was dat hij een anti-fascistische lekendominicaan was en dat hij slechts 24 jaar oud werd. Wie was deze man die in zo’n korte tijd zo’n leven wist te leiden?
Boeken & podcasts
In de tent van alle volken
Judith, een Catholic Worker van onze zuster gemeenschap ‘Brot und Rosen’ in Hamburg, heeft in augustus meegeleefd met ‘Tent of Nations’, nadat eerder ook haar huisgenoot Dietrich daar was. ‘Tent of Nations’ (ToN) in Bethlehem is een educatieve boerderij van de Palestijns-christelijke familie Nassar. Ondanks de moeilijke omstandigheden en de voortdurende dreiging van landonteigening, zet de familie Nassar zich op een geweldloze en zeer creatieve manier in onder het motto “Wij weigeren vijanden te zijn”. Hier volgt een verslag van haar ervaringen.
Tien jaar Laudato Si’
Begin 2015 ging het gerucht rond dat paus Franciscus een encycliek zou uitbrengen over het milieu. Eind mei van dat jaar kwam Laudato Si’ uit, over ‘de zorg voor ons gemeenschappelijk huis’ zoals de paus onze aarde noemde. Meestal leiden hoge verwachtingen tot teleurstelling. Maar Laudato Si’ was en is nog steeds een inspirerende en richtinggevende tekst voor ‘alle mensen van goede wil’ met hart voor onze aarde.
Inclusieve en ecologische liturgie
“Dat onze almachtige Heer en Vader over ons waakt”. Ik krijg het vaak niet over mijn lippen en kies dan voor andere woorden. Zo heeft ieder woorden die niet meer passen bij hun geloof of godsbeeld en soms resoneert ons gebed in het Noëlhuis met allerlei alternatieven die wij tegelijk uitspreken, als een koor waarin ieder een eigen toon zoekt maar waar toch, op mysterieuze wijze, iets gemeenschappelijks klinkt. We zijn er al een tijdje mee bezig onze liturgie inclusiever te maken, meer in symfonie met datgene wat we ook iedere dag mogen (of proberen te) leven in onze gemeenschap.
Het koninkrijk der hemelen is als een distel
Dit keer geen update, maar een overweging vanuit de Dorothy-gemeenschap.
Dino’s in de tuin
Sinds enkele maanden zijn we de trotse verzorgers van twintig Blauwe Noordhollandse kippen. Twintig? Op een trieste ochtend, toen Gerard de kippen ging voeren, zag hij het volgende: ”Een kip lag in het hok bij het luikje. Alle andere kippen zaten op stok, beduusd leek het wel, te kijken naar hun dode zuster. Vlak voordat ik haar weg haalde kwam een kip pikken in haar oog…”
