Er gebeurt van alles in huis. Bewoners komen en gaan, bezoek schuift aan, kinderen groeien op, goede mensen komen donaties brengen, fietsen doen het plotseling weer, en het gebed klinkt dagelijks in de kapel. Hier kun je lezen hoe het eraan toe ging afgelopen jaren.
In het laatste huisnieuws vatte Susan het leven hier samen met: “Maar eigenlijk is er niets gebeurd en weet ik niet wat ik moet opschrijven”. Ik vond dat moedig, zelf zou ik dat niet durven vanwege mijn neiging tot dwanggedachten. In feite zijn we daarna in een onrustige periode terecht gekomen (bedankt Susan!). En er is van alles gebeurd en ik weet niet waar ik moet beginnen.
Een van de plekken die ik het meest bewonder in Amsterdam is het Noëlhuis. Ik ontdekte het op een regenachtige middag die, tot op dat moment, heel gewoon leek. Mijn vriend Nasser kwam volledig doorweekt bij mij aan, met een grote tas met kleren achterop zijn fiets. Het water druppelde van zijn jas op de vloer toen hij vroeg of ik met hem mee wilde gaan om ergens in de buurt zijn was te doen. Ik keek naar hem en vervolgens naar de donkere lucht. Voordat ik kon voorstellen om binnen te blijven en thee te drinken, riep hij: “Trek je jas aan. We gaan.”
Wanneer mensen me vragen wat ik zoal doe in het Noëlhuis de hele dag, vind ik het altijd moeilijk om daar antwoord op te geven. En nu ik de rubriek ‘Huisnieuws’ moet schrijven overkomt me hetzelfde. Het is niet zo dat er niets gebeurd is, integendeel, er gebeurt elke week weer zo ontzettend veel dat ik gewoon niet kan kiezen. En de meest vertellens-waardige dingen zijn vaak klein en moeilijk te beschrijven.
