Nou goed, één grote gebeurtenis wil ik meteen al noemen: Margriet en Miloš hebben een kind gekregen, genaamd Karel! Hij is niet het eerste kind dat in onze gemeenschap wordt geboren, maar waarschijnlijk wel het grootste. Karel is gezond, Margriet herstelt langzaam maar zeker, Miloš moest na een maand alweer aan het werk en wij verwennen hen nog een tijdje met aan huis gebrachte maaltijden.
Verwondering
Terwijl de levens in dat nieuwe gezin in één klap totaal veranderd zijn, gaat het leven in het Noëlhuis gewoon door alsof er niets gebeurd is. Er zijn mensen vertrokken en nieuwe mensen gekomen. We hebben nu weer twee kleine kinderen in huis van 3 en 4 jaar. Het is altijd weer wennen aan hoeveel geluid kleuters kunnen maken, vooral als er iets gebeurt waar ze geen zin in hebben. Gelukkig zijn het ook ontzettend leuke kinderen die me helpen om anders naar de wereld te kijken, meer in het hier en nu en met verwondering voor dingen die gewoon waren geworden voor volwassenen. “Kijk, een vliegtuig!” zegt de kleuter, en verdraaid, het is inderdaad bijzonder (ook al komen ze elke twee minuten overvliegen) dat die kist kan vliegen en zoveel geluid maakt. En ze zijn allemaal een beetje anders!
We hebben ook nog een tiener in huis die vorig jaar alles saai vond maar nu haar draai gevonden heeft, met plezier naar school gaat en vriendinnen op haar kamer ontvangt. Volwassenen zijn natuurlijk nog steeds saai, maar steeds beter te vermijden als je groter en zelfstandiger wordt. Erg jammer dat wanneer ouders je zelfstandiger dingen laten doen, ze je ook een portie verantwoordelijkheid opleggen. Zo kreeg ze eindelijk een eigen kamer! Maar bleh, die moet je wel zelf gaan schoonhouden…
Stap wagen
Het grootste deel van onze bewoners bestaat uit twintigers en dertigers, (veertigers?). Jonge idealistische mensen die moedige keuzes hebben gemaakt in hun leven om hun toekomst of de toekomst van familie of vreemden te verbeteren. Ik doel hier zowel op kerngroepleden als op onze gasten. Allemaal zijn ze immers van de gebaande paden afgeweken en op zoek gegaan naar iets groters. De één ziet af van het hebben van een eigen keuken en badkamer, riskeert een strafblad door op te komen voor Colombiaanse vervolgde mijnwerkers en leeft bewust onder de armoedegrens, meewarige reacties van vrienden en familie teweegbrengend (“Maar zo bouw je toch geen pensioen op!”). De ander weigert te accepteren dat hij/zij voorbestemd is tot armoede, of het nooit jezelf mogen zijn omdat dat te gevaarlijk is, of constant in angst moeten leven. En doordat de één zo dapper is om een stap terug te doen, weg van burgerlijke verwachtingen, en de ander zo moedig is om een stap te wagen, weg uit de ellende, kunnen we samen onze kleine gemeenschap vormen.
Vijftigplussers
Als laatste blijven nu de oude mensen over, de mensen boven de vijftig. Die groep bestaat uit enkele kerngroepleden. Maar vooral ook vele van onze vrijwilligers zijn de 50, 60, 70 of zelfs 80 al gepasseerd. Ik reken mezelf ook tot een (jongere) oudere. We hebben alles al eens gezien en moeten oppassen niet te veel vast te houden aan hoe het vroeger ging. Ik zie ons als een stabiele groep die de jongere generaties vooral moet steunen maar zeker niet leiden. Dat lukt niet altijd natuurlijk. Ik ben ook nog niet zó lang een vijftigplusser! Als er iets indrukwekkends of schokkends gebeurt reageren wij misschien wat onverstoord, want het is voor ons niet de eerste keer dat er iemand een steen door het raam gooit, of dat er een kind wordt geboren. Óf we kunnen juist ontzettend emotioneel reageren, juist ómdat je iets al eens hebt meegemaakt en je uit ervaring weet hoe mooi of verschrikkelijk een gebeurtenis kan zijn voor iemand. En misschien raak je als je ouder wordt niet meer onder de indruk van grote gebeurtenissen maar word je weer een beetje als die peuters en kan je zowel enorm gelukkig worden van de eerste herfstkleuren aan de bomen alsook in huilen uitbarsten bij het nieuws over de ellende in Gaza.
Sinds het laatste Huisnieuws is Karel geboren en Gerard (de medeoprichter van het Noëlhuis) met pensioen gegaan; is Brúno de kat van Nora overleden (en volgens ons logboek MET Nikki en Yemi begraven…), en waren er 250.000 mensen in Amsterdam om te demonstreren voor een einde aan de genocide in Gaza. We gingen met zijn allen op vakantie in Schoorl, moeten tientallen keren zeggen dat we geen plek meer hebben om vervolgens toch een aantal mensen op matrassen in tv-kamer of kantoor te laten slapen. We deden mee aan acties tegen kernwapens, kolen en asielwetten. Het kabinet viel maar liefst twee keer en niemand weet waarop we moeten stemmen (als we dat überhaupt al mogen). Iemand gooide een steen door ons raam, we aten hele bittere en een beetje giftige pompoen uit eigen tuin, een kip ging dood en iemand zag een ijsvogel in de tuin. In Amsterdam!!
Maar eigenlijk is er niets gebeurd en weet ik niet wat ik moet opschrijven. Dit is ons leven. Het is gruwelijk en wonderbaarlijk tegelijk en hoewel ik soms een spuughekel heb aan iedereen, zou ik niet weten waar ik liever zou wonen.
