Onze oude woonunit werd deze week weggehaald. Een sentimenteel moment. Mijn jongste dochter is in die unit geboren. Terwijl Anna aan het bevallen was stond ik de muggen op haar rug dood te slaan: want in de polder wemelt het van de muggen, de woonunit had kieren waardoor alles naar binnen vliegt en onder een klamboe is het slecht bevallen.
‘Een huis voor iedereen…, één voor één, steen voor steen…, muren, deuren en ramen…, niet alleen maar samen vormen zij een huis…’ Misschien kennen sommige lezers van mijn generatie dat liedje wel van Elly en Rikkert. Het zat ineens in mijn hoofd toen ik terugdacht aan de afgelopen maanden.
Jenneke en Cees zijn al heel lang goede vrienden van het Noëlhuis. Niet alleen staat hun deur altijd voor ons open, maar ook voor vele anderen. Momenteel woont een jong gezin bij hen in. Hun gastvrijheid strekt zich zelfs uit tot dieren. Onlangs hebben ze een hondje van een oud-huisgenoot van ons opgevangen in huis!
