Ter Apel door de ogen van Kamila
Kamila werd geboren in Rusland. Toen ze vijf jaar oud was, moesten wij ons huis verlaten en belandden we in Nederland. Mijn dochter is nu 13 jaar en tot voor kort was ze niet te onderscheiden van duizenden andere Nederlandse tieners – ze fietste rond, wisselde grappen uit met klasgenoten en speelde gepassioneerd voetbal. Na acht jaar hier was ze een echte dochter van Amsterdam geworden: ze spreekt vloeiend drie talen, kijkt reikhalzend uit naar Sinterklaas, verkiest brood met pindakaas boven melkpap, het traditionele ontbijt van Russische kinderen. Maar één dag veegde alle kleur uit haar wereld weg en verving die door de grijze muren van het asielzoekerscentrum Ter Apel.
