Er gebeurt van alles in huis. Bewoners komen en gaan, bezoek schuift aan, kinderen groeien op, goede mensen komen donaties brengen, fietsen doen het plotseling weer, en het gebed klinkt dagelijks in de kapel. Hier kun je lezen hoe het eraan toe ging afgelopen jaren.
Het is feest vanavond. Meteen na het eten vieren we Day’s verjaardag. Normaal gesproken wordt een jarige in onze gemeenschap verwend door de anderen, die de keuken versieren, taarten bakken en cadeautjes kopen. Maar Day is vastbesloten om zelf de regie te voeren.
Het is al bijna middernacht als er aan de deur wordt geklopt. We zijn net terug van de ‘Dorothy Dag’ waar ik een workshop mocht geven over, je raadt het al, Dorothy Day. Het is laat, we zijn moe en eigenlijk is het huis ook al vol. Meer dan vol zelfs, want er liggen ook al twee vriendelijke mannen uit Tadzjikistan in de woonkamer. Maar Jezus staat voor de deur in de vorm van een blinde Portugese man en voordat we het doorhebben zit hij al bij ons in de keuken.
Het laatste wat we willen is politie over de vloer. Onze huisgenoten zijn als de dood in vluchtelingendetentie te belanden en in het ergste geval te worden uitgezet. Wat te doen als er toch politiemannen aan de deur staan?
