In september vond de laatste wake plaats bij de grensgevangenis op Schiphol-West. Vanwege een terugloop in het aantal vluchtelingen in detentie worden afgewezen asielzoekers voorlopig alleen nog opgesloten in de grensgevangenis op Rotterdam Airport. Gezinnen worden naar Kamp Zeist gestuurd. Een terugblik op ruim twee decennia van waken in en om Amsterdam.
Elk jaar met Allerzielen staan we als Jeannette Noëlhuis stil bij de vluchtelingen die aan de buitengrenzen van Europa om het leven komen. Dit omdat we vinden dat deze mensen niet vergeten mogen worden. En omdat we ons op zijn minst willen laten raken door deze tragische werkelijkheid. Maar ook omdat we vinden dat het anders moet. Over wat dat ‘anders’ precies is en hoe we daar komen, zijn we als gemeenschap nog lang niet uit. Kunnen we simpelweg onze grenzen openen? Durven we dat? Daan raakte geïnspireerd door een stuk dat Nora Ziegler, die zelf ook met geïllegaliseerde vluchtelingen onder een dak woont, schreef in de London Catholic Worker. Hierin beschrijft zij hoe we als christenen uitgedaagd en getroost worden door Gods geest van genade, die zich van onze grenzen niet zoveel aan lijkt te trekken. Hieronder volgt zijn vertaling van haar artikel.
Afgelopen december was ik een week in Calais, bij het Maria Skobtsova Huis. Broeder Johannes, een oud-katholieke monnik die deze Catholic Workergemeenschap begin 2016 startte, biedt gastvrijheid en pastorale aanwezigheid aan migranten in Calais. In 2016, toen het tentenkamp ‘de jungle van Calais’ nog bestond, heb ik een paar weken meegedraaid als vrijwilliger. De jungle bestaat niet meer. Maar feitelijk is er nog steeds sprake van een ‘jungle’-situatie. Honderden migranten zwerven rond, slapen verscholen in de bosjes, opgejaagd door de Franse mobiele eenheid en met de hoop om ooit Engeland te kunnen bereiken.
