In de haven van Rotterdam worden bergen steenkool overgeslagen. Wij kwamen bijeen bij EECV, een dochteronderneming van de Duitse staalgiganten Thyssenkrupp en Krupp Mannesmann. Met de steentjes van het rechte kolenspoor naar uitsterving maakten we een biodiversiteitscirkel. Naarmate de cirkel groeide, slonk het kolenspoor, tot er uiteindelijk (een paar dagen lang) geen kolentreinen meer overheen konden.
Begin 2015 ging het gerucht rond dat paus Franciscus een encycliek zou uitbrengen over het milieu. Eind mei van dat jaar kwam Laudato Si’ uit, over ‘de zorg voor ons gemeenschappelijk huis’ zoals de paus onze aarde noemde. Meestal leiden hoge verwachtingen tot teleurstelling. Maar Laudato Si’ was en is nog steeds een inspirerende en richtinggevende tekst voor ‘alle mensen van goede wil’ met hart voor onze aarde.
“Dat onze almachtige Heer en Vader over ons waakt”. Ik krijg het vaak niet over mijn lippen en kies dan voor andere woorden. Zo heeft ieder woorden die niet meer passen bij hun geloof of godsbeeld en soms resoneert ons gebed in het Noëlhuis met allerlei alternatieven die wij tegelijk uitspreken, als een koor waarin ieder een eigen toon zoekt maar waar toch, op mysterieuze wijze, iets gemeenschappelijks klinkt. We zijn er al een tijdje mee bezig onze liturgie inclusiever te maken, meer in symfonie met datgene wat we ook iedere dag mogen (of proberen te) leven in onze gemeenschap.
