Ter duiding voor de lezer: Ibrahim woont hier niet en ergens moet je de grens trekken voor de meeste dakloze of in een piepkleine en vaak peperdure afgeschermde ruimte zonder raam overnachtende mensen. Gelukkig niet bij iedereen, want de andere Ibrahim ging altijd uit zichzelf naar zijn nachtleger en hem hoefden we dus geen eindtijd te geven. Maar dat terzijde.
Ik ben zelf misschien bovenal activist. En maker van krantjes en digitale posts om ‘de boodschap uit te dragen’. En regelaar dat dingen gebeuren. En in mindere mate medemens voor mijn medemensen. Gelukkig hebben mensen als Ilmira die gave van medemens-zijn veel meer.
Met een blij gezicht kwam ze mij van mijn laptop verlossen met een vraag. De vader van een van ons doet thuis in Afrika mee aan een spaarplan voor de Hadj, de pelgrimage naar Mekka. Deze vader moest een deadline halen in het spaarplan. Of zij borg mocht staan voor een lening. “Ik ben zo blij met deze gelegenheid om tòch aan de Hadj deel te kunnen nemen!’, zei Ilmira wier verlopen paspoort toen nog bij de IND lag en die zelf geen kant op kon.
Moslims en niet moslims, iedereen weet Ilmira te vinden. En zoals de mensen die door Jezus geïnspireerd hun leven proberen vorm te geven samen het mystieke lichaam van Christus vormen, zo ontdek ik nu dat ook de Ummah een mystiek lichaam is, dat door tal van kleine gebaren en gebeden wordt gevormd. Ik ervaar het als zegen dat ons huis deel uitmaakt van beide lichamen.
Toen ik deze overweging aan Ilmira voorlegde om te vragen of ik het met de lezers mag delen, vulde Ilmira aan hoe mooi het voor haar was geweest dat Susan voor aanvang van het kerstdiner uit de Koran had voorgelezen over de geboorte van Jezus.
Wij openen het stille gebed soms met deze woorden uit de Hadith:
If you come to Me walking, I come to you at speed.