Drie dagen voor oudejaarsavond, terwijl de straten van Amsterdam glinsterden van de kerstverlichting, stapten mijn tienerdochter en ik De Krijtberg binnen, een ruimte waar de tijd leek stil te staan. Voor het altaar liggen poppen, zorgvuldig gewikkeld in witte lijkwaden – stille symbolen van verliezen die te immens zijn voor woorden. Het orgel speelde. De kerk vulde zich met mensen.
22 februari (precies twee jaar na de Aswoensdagviering bij het kolenspoor) hielden we de vijfde steentjesactie. Dit keer in de vorm van een ecotage-ceremonie, waarin we luisterden naar de stemmen van het landschap en de flora en fauna rondom de mijnen in Colombia, waar de bloedkolen vandaan komen die Nederland importeert en aan verdient. We noemden bijna 1000 namen van de mensen die voor deze bloedkolen zijn vermoord. Voor iedere naam raapte iemand een steen van het spoor en legde die tussen twee kruisen in het midden van de kring, om een grafmonument te bouwen voor hen die nooit een graf hebben gekregen en voor het einde van het kolentijdperk en het KOOLONIALISME.
Mijn eerste bezoek aan Europa was in oktober 1983, een tijd die de ‘lange hete herfst’ werd genoemd, een opwindende tijd waarin miljoenen mensen de straat op gingen om te protesteren tegen de Pershing II kernraketten die toen door de V.S. werden ingezet op vrachtwagens die op de grens tussen Oost en West rondreden. In solidariteit met activisten die over de hele wereld protesteerden, werd het Pershing programma succesvol beëindigd. In de daaropvolgende jaren werd het aantal kernwapens aanzienlijk verminderd.
