Leve walvis & planeet
In het april 2024 nummer van de Catholic Worker las ik een artikel over walvissen dat mij raakte. Daaruit vloeide dit stukje voort.
In het april 2024 nummer van de Catholic Worker las ik een artikel over walvissen dat mij raakte. Daaruit vloeide dit stukje voort.
Drie dagen voor oudejaarsavond, terwijl de straten van Amsterdam glinsterden van de kerstverlichting, stapten mijn tienerdochter en ik De Krijtberg binnen, een ruimte waar de tijd leek stil te staan. Voor het altaar liggen poppen, zorgvuldig gewikkeld in witte lijkwaden – stille symbolen van verliezen die te immens zijn voor woorden. Het orgel speelde. De kerk vulde zich met mensen.
22 februari (precies twee jaar na de Aswoensdagviering bij het kolenspoor) hielden we de vijfde steentjesactie. Dit keer in de vorm van een ecotage-ceremonie, waarin we luisterden naar de stemmen van het landschap en de flora en fauna rondom de mijnen in Colombia, waar de bloedkolen vandaan komen die Nederland importeert en aan verdient. We noemden bijna 1000 namen van de mensen die voor deze bloedkolen zijn vermoord. Voor iedere naam raapte iemand een steen van het spoor en legde die tussen twee kruisen in het midden van de kring, om een grafmonument te bouwen voor hen die nooit een graf hebben gekregen en voor het einde van het kolentijdperk en het KOOLONIALISME.