Anarchistisch stemmen
Deze herfst waren er verkiezingen en voor het eerst in mijn leven wist ik niet zeker of ik zou stemmen. Ik heb mezelf altijd gezien als radicaal links en als ik me vandaag nog moet plaatsen binnen die politieke fictie, dan is dat nog steeds waar ik thuishoor. Toch voel ik een groeiend wantrouwen naar het hele schijnspel. Stemmen voelt als instemmen, medeplichtig zijn aan een systeem dat is ingebed in een fundering van uitsluiting en het kapot maken van de aarde. Niet stemmen voelt alsof ik de mensen (en de meer-dan-menselijke natuur) in de steek laat die het hardst worden geraakt door de keuzes van dit (smerige, tot op het bot verziekte) systeem en die zelf niet eens mogen stemmen: geïllegaliseerde mensen, de bossen, de rivieren.
