Na een paar dagen op de boerderij leerde ik de Nassar-familie en de andere vrijwilligers beter kennen. Langzaam begon ik te begrijpen wat Tent of Nations werkelijk is: meer dan een project, meer dan een boerderij of toevluchtsoord. Het is een gemeenschap, een levend bewijs van wat mogelijk is wanneer mensen samenkomen vanuit een gedeelde visie van vrede, respect en verbondenheid met de natuur.
Heling
Wat mij vanaf het begin raakte, was de ruimte die er was om jezelf te zijn. Er was geen druk om te presteren of aan verwachtingen te voldoen. Iedereen werkte in zijn eigen tempo en vond op zijn eigen manier verbinding met de natuur. Ook de aandacht voor elkaar was bijzonder. De christelijke gemeenschap waarvan de familie deel uitmaakt, bood steun en bemoediging op een vanzelfsprekende, niet-verstikkende manier. Die warmte gaf mij kracht en inspiratie om mijn eigen pad verder te bewandelen.
Mijn ervaring bij Tent of Nations kreeg extra diepgang door een onverwacht gevoel van heling. Het vrijwilligerswerk en het samenleven met de familie Nassar brachten me terug naar de boerderij van mijn opa en oma, waar ik als kind veel tijd doorbracht. Het voelde vertrouwd, alsof ik even terugkeerde naar mijn jeugd. Tegelijkertijd raakte het iets diepers: de verbinding met de aarde en de eenvoud van het leven brachten mij terug naar mijn eigen fundament.
Diezelfde verbinding hielp mij ook om dichter bij mezelf te komen, juist tegen de achtergrond van de complexe en pijnlijke situatie in Palestina. Wat de mensen daar doormaken is nauwelijks te bevatten. Toch voelde ik me, gedragen door de liefde en volharding van de Nassar-familie, sterker dan ooit. Hun vasthouden aan hoop, vertrouwen en geweldloosheid gaf mij steun in mijn eigen proces.
Voor mijn vertrek had een specialist in het ziekenhuis gezegd dat mijn gezondheid vergelijkbaar was met die van een gezonde 65-jarige, terwijl ik pas 40 ben. Bij Tent of Nations merkte ik echter al snel verandering. In een paar weken tijd voelde ik mijn lichaam sterker worden en mijn energie toenemen. Ik begon weer te geloven in herstel. Het was geen wonder, maar een natuurlijk proces, ondersteund door de helende kracht van de natuur, de gemeenschap en de spirituele ruimte die daar aanwezig is.
De Nassar-familie gaf mij alle ruimte om mijn eigen proces te doorleven. In hun levensovertuiging vond ik onverwacht veel steun. De ervaring bij Tent of Nations heeft mij niet alleen fysiek, maar ook mentaal en spiritueel geraakt en versterkt.
Geweldloos verzet
Terug in Nederland wist ik één ding zeker: ik wilde zo snel mogelijk terug nu het nog kon. Het voortbestaan van de boerderij wordt dagelijks bedreigd door omliggende nederzettingen die steeds meer land innemen. Kolonisten roepen vrijwilligers toe dat zij vooral niet te hard moeten werken, omdat het land binnenkort toch van hen zal zijn. Doordat ik opgegroeid was in een zionistische omgeving en datgene wat ik van daaruit meegekregen had in groot contrast stond met wat ik zelf had ervaren en meegemaakt tijdens mijn reis en verblijf, voelde ik bovendien de behoefte om mij verder te verdiepen in de situatie op de Westelijke Jordaanoever. Afgelopen kerstvakantie combineerde ik daarom opnieuw vrijwilligerswerk op de boerderij met een solidariteitsreis van Stichting Tent of Nations Nederland.
De verhalen die ik hoorde en het lijden dat ik zag bij Palestijnen die zich inzetten voor geweldloos verzet, gemeenschapsopbouw en de weerbaarheid van kinderen en jongeren, grepen mij diep aan. Ik sliep slecht en had de week daarna de fysieke arbeid, de helende omgeving en de nabijheid van de familie en vrijwilligers op de boerderij nodig om weer in balans te komen.
Nu ik alweer enkele weken terug ben in mijn drukke leven in de Randstad, merk ik dat er iets in mij is veranderd. Er is een nieuwe drive en vastberadenheid ontstaan om echt te gaan voor wat ik belangrijk vind. Het blijft voor mij een mysterie hoe juist deze plek, deze situatie en deze familie dit in mij losmaken.
Terugkijkend verbaast het me hoe dit alles begonnen is. Een collega gaf mij een jaar geleden een folder van Tent of Nations; daarvoor had ik er nog nooit van gehoord. Mijn blik was die van een christenzionist, en hoewel ik me steeds ongemakkelijker voelde bij de acceptatie van geweld in die kring, had ik weinig concreet inzicht in de werkelijkheid. De folder sprak mij aan, maar ik durfde het niet direct te vertrouwen.
Ik kom graag in het Jeannette Noëlhuis en vroeg wat zij van de Tent of Nations vinden. Zij moedigden mij aan het pad te verkennen. Ik wist nog weinig van activisme, maar merkte dat het mij helpt om iets te kunnen doen tegen gevoelens van machteloosheid. Het geeft mij vertrouwen om mijn eigen worstelingen in een breder perspectief te plaatsen. Ik hoop samen met Tent of Nations verder op ontdekking te gaan en dat deze plek haar geweldloze inspiratie kan blijven doorgeven — in Palestina en ver daarbuiten.
Wie meer wil weten over Tent of Nations en het werk van de Nassar-familie, kan terecht op www.tentofnations.nl