Afgelopen week hielp ik mijn moeder verhuizen. Niet erg ver: we verplaatsten haar bed van de eerste verdieping naar de begane grond. Desalniettemin was het een belangrijk moment; mijn moeder hoeft de trap niet meer op, wat toch steeds een beetje moeizamer gaat. En ze creëert ruimte. Ruimte die wij – Miloš, Kareltje en ik mogen innemen. De laatste nieuwsbrieven brachten het nieuws van onze bruiloft en daarna van de geboorte van ons kindje Karel. Deze nieuwsbrief nemen we afscheid. Voor u als lezer gaat het misschien wat snel allemaal. Voor ons is het een spannende stap, én voelt het als een heel mooie en bijzondere kans om een mini-gemeenschapje met mijn moeder te vormen op de Veluwe. Meer familie, meer ruimte, meer natuur, meer tijd voor mijn werk als mediator. Maar het betekent ook: afscheid. Afscheid van de stad Amsterdam waar ik met weinig verwachtingen kwam om te studeren en waar ik van ben gaan houden. Afscheid van het Noëlhuis, waar ik zo ontzettend veel heb ontvangen en heb mogen geven.
Door de jaren heen deelden tientallen mensen het huis kortere of langere tijd met mij. Ik zag dat er allerlei manieren zijn om een kind op te voeden, een relatie vorm te geven, ruzie of onenigheid uit te werken, met stress om te gaan, kortom: je leven te leven. Een aantal keer zag ik het goed fout gaan in de onderlinge verhoudingen in huis en vloog iemand uit de bocht; spanning, escalatie. Dit gebeurde overigens net zo goed bij de kerngroepsleden als bij huisgenoten! Ik vond liefde en moest deze weer loslaten. Mijn opvattingen over van alles en nog wat werden opgerekt en uitgedaagd. Ik werkte samen met meer dan 20 verschillende kerngroepsleden en nog veel meer huisgenoten. Zoveel mensen, zoveel culturele achtergronden, zoveel manieren van communiceren en samenwerken. Iedereen die het Noëlhuis binnenkomt brengt eigen smaak aan de soep die het huis is. Gaandeweg leerde ik mijn oordeel uitstellen, en bedenken dat iedereen een eigen verhaal heeft, een reden om te doen wat je doet. Dat ik zoveel verschillende mensen heb mogen leren kennen komt goed van pas bij mijn werk als bemiddelaar; ik ben doordrongen van de wetenschap dat we allemaal anders zijn én dat elk mens dezelfde basisbehoeften heeft, waar we ook vandaan komen.
Naast de mensen heeft het ritme van het huis mij gevormd. Ontelbare malen ging om zes de bel voor het avondeten. Dan liep ik naar de keuken en kon aanschuiven voor een maaltijd in een vaak bont gezelschap. Mijn maag is zeker ook anders dan toen ik kwam; pittig eten kan ik nu goed aan en ik vermoed dat mijn weerstand is versterkt door alle over-de-datum-maar-nog-prima-te-eten-voedsel dat de keuken binnenkwam. Behalve voor het eten ging de bel voor het gebed in de kapel; van 3x per week toen ik in 2012 kwam naar in een goede week 13 maal nu ik vertrek. Dit signaal dat ons uitnodigt het werk even neer te leggen voor een moment van stilte, reflectie en overgave is mij dierbaar geworden. Ik hoop dat ik een manier vind om de contemplatie ook buiten het Noëlhuis vorm te geven, het liefst met anderen. Want als iets mij gevormd heeft dan is het wel deze ruimte voor gebed, het je laten voeden en transformeren door Gods liefde en vrede en hier dagelijks tijd voor reserveren. Ik heb me in het begin vrij letterlijk kapot gewerkt in het Noëlhuis, maar de momenten in de kapel brachten herstel en balans. Ook na intense acties.
Dat is het derde waar ik aan denk; alle momenten waarop we een geluid wilden laten horen tegen haat, uitsluiting en geweld. In het begin leerde ik hoe het voelt om met een banner ergens te gaan staan: eng en kwetsbaar! Dwaas! En ook: zinvol. De maandelijkse wakes bij het grensgevang op Schiphol vormden het startpunt; het is de plek waar ik ook voor het eerst het Noëlhuis leerde kennen. Later daagde ik mezelf uit meer zichtbaar en hoorbaar te worden door in te gaan op interviewverzoeken die bij het huis binnenkwamen. En nam ik soms deel aan acties waar niet alleen arrestatie waarschijnlijk was, maar zelfs een mogelijke gevangenisstraf uit voort kon komen. Ik leerde mijn motieven verwoorden en delen in verschillende rechtbanken. Een gevangenis zag ik tot nu toe alleen van binnen als bezoeker, maar ik kan zeggen dat politiecellen in Duitsland, Engeland en Nederland verdacht veel op elkaar lijken. Ik hoop vanaf de Veluwe verder te kunnen werken aan een ander geluid, aan vrede.
Het is niet mogelijk om hier recht te doen aan meer dan een decennium gemeenschapsleven en alles te noemen wat mij heeft gevormd. Vaak realiseerde ik niet hoe bijzonder deze plek is tot ik iemand erover vertelde. Hoe de eenvoud vrijheid geeft. Hoe we met vrolijke tegendraadsheid samen mogen zoeken naar het goede leven voor ál het leven zonder de soms beknellende kaders van onze maatschappij ons teveel te laten bepalen.
Ik kwam als net afgestudeerde alleengaande twintiger. Ik vertrek met veel meer levenservaring, een gezinnetje en het besef dat het leven op tal van manieren geleefd kan worden. Voor alle uitdagingen zeg ik: dank! Voor iedereen die mij zag en hoorde: dank! Voor al het goede dat ik mocht ontvangen zeg ik: dank! Dankbaar neem ik afscheid en wens iedereen vrede en alle goeds.