Ik heb tien eikeltjes verzameld en allen die bleven drijven, met aarde in de koelkast gestopt, temidden van een klein eco-systeem van over datum gedoneerd voedsel, vergeten producten die zijn uitgegroeid tot ware mycelia en gefermenteerde appelazijn (die ik maak voor mijn cursus fermenteren tegen fascisme). Oaky was de tweede die een worteltje groeide en de eerste waar een stengeltje uit werd geboren en blaadjes groeiden. Toen Oaky eenmaal nieuwsgierig het hoofd boven de aarde had gestoken, schoot ze omhoog en ging ik snel op zoek naar een grotere pot.
De eerste maanden verbleef Oaky op mijn kamer. In mijn afwezigheid verbleef er een hele vriendelijke dakloze Gambiaan op mijn kamer die net zo liefdevol voor Oaky zorgde en samen gaven we hen (eikenbomen zijn tweeslachtig) deze naam. In de zomer verhuisde ik hen naar het balkon, met twee andere baby eikjes.
16 oktober ging Oaky met ons mee op pad naar de vliegbasis Volkel om actie te voeren tegen kernwapens. We waren met een klein, vreedzaam groepje van meer bomen dan mensen. De bomen werden in het midden gezet en de mensen daaromheen zongen vredesliederen, terwijl de NAVO op diezelfde plek een aanval met kernbommen oefende (hoe we zo effectief en efficiënt mogelijk de wereld kunnen vernietigen) met de meest luidruchtige, angstaanjagende en vervuilende gevechtsvliegtuigen. Allemaal onder het mom van veiligheid, maar wat er vooral veilig wordt gesteld zijn machtsstructuren, wapens, geld en privileges.
Na het zingen hebben we bomen geplant aan het begin van de start- en landingsbaan van de gevechtsvliegtuigen. Oaky staat in een mooie rij met allemaal douglasjes, een vlier, een vijg en nog vele andere bomen. De journalisten moeten een beetje lachen, want het gras is bijna nog hoger dan de baby boompjes, maar je moet ze niet onderschatten, want ze groeien groter dan je denkt. “Dat duurt nog wel heel lang” is andere kritiek. Maar rechtvaardige vrede is ook een lang en duurzaam proces. Oorlog gaat veel sneller, iets kapot maken en vernietigen kan van het ene op het andere moment, maar opbouwen en herstel vraagt tijd, toewijding en wortelwerk.
En terwijl ik met mijn handen Oaky nog even goed aandruk in de aarde, realiseer ik me wederom dat vrede scheppen niet een proces is alleen van mensen. Als het aan ons was overgelaten dan waren we allang verloren, maar de bomen helpen ons. Alleen samen kunnen we iets betekenen tegen die grote machten en krachten van oorlog en vernietiging.
Nadat alle boompjes zijn geplant is er een korte picknick en dan lopen alle menselijke wezens vanaf de boompjes naar het hek van de basis terwijl we zingen in het Arabisch ‘Geef ons vrede’. Vijf van ons steken de mooie roze schepjes in de aarde om een gat te graven onder het hek door en met hun eigen lijf de start- en landingsbaan te blokkeren. Na een paar schepjes worden ze gearresteerd en de pers, politie en marechaussee loopt erachteraan. Er blijven een paar zingende stemmen over en samen lopen we weer terug naar onze boompjes waar we ons vredesgebed afsluiten met de woorden uit Jesaja 2:4.
We ruimen op en de menselijke wezens gaan naar huis (of de anderen ophalen uit de cel), terwijl de boompjes achterblijven om het vredeswerk voort te zetten. Het oorverdovende gedender boven ons gaat nog even door, maar het zal niet voor eeuwig zijn. Als Oaky later groot is en er naast de basis een gemengd bos groeit, kunnen de gevechtsvliegtuigen niet meer opstijgen of landen. Dan smeden wij onze zwaarden tot ploegscharen en zorgen voor de bomen zoals zij voor ons zorgden.
