Rachel werd geboren op 10 april 1979 en groeide op in Olympia, Washington (V.S.). Ze was de jongste van drie kinderen van Craig Corrie, een verzekeringsagent, en Cindy Corrie. Cindy beschrijft hun gezin als “doorsnee Amerikaans, politiek liberaal, economisch conservatief, middenklasse.”
Inzet voor vrede
Na haar eindexamen aan de Capital High School ging Corrie naar het Evergreen State College. Ze nam een jaar vrij van haar studie om als vrijwilliger te werken bij het Washington State Conservation Corps, waar ze drie jaar lang wekelijks psychiatrische patiënten bezocht. Tijdens haar studie werd ze een toegewijde vredesactiviste, die vredesevenementen organiseerde via een lokale groep, genaamd ‘Olympians for Peace and Solidarity’. Later sloot ze zich aan bij de organisatie ‘International Solidarity Movement’ (ISM) om te protesteren tegen het beleid van het Israëlische leger op de Westelijke Jordaanoever en in de Gazastrook.
Ze ging naar Gaza als onderdeel van een onderzoek voor haar laatste jaar aan de universiteit, om Olympia en Rafah met elkaar te verbinden als zustersteden. Toen ze op 16 maart 2003 in Rafah was, sloot ze zich aan bij andere ISM-activisten. In een poging om, geweldloos, de sloop van Palestijnse eigendommen door Israël te voorkomen, werd ze gedood door een Israëlische bulldozer die haar verpletterde.
Opzet
De inzet door militairen van gepantserde bulldozers voor de sloop van huizen, werd door sommige mensenrechten groeperingen bekritiseerd als ‘collectieve bestraffing’. Israëlische autoriteiten zeiden dat de vernielingen nodig waren omdat “Palestijnse schutters de bouwwerken gebruikten als dekking om te schieten op hun troepen die in het gebied patrouilleerden, of om tunnels onder de grens tussen Gaza en Egypte te verbergen.” Rachel was lid van een groep van ongeveer acht activisten van buiten de Palestijnse gebieden, die probeerden de activiteiten van het Israëlische leger te verhinderen door als menselijk schild op te treden.
Aanwezige artsen en mede-ISM activisten verklaarden dat Corrie een fel gekleurde veiligheidshes droeg en opzettelijk omver werd gereden. Het Israëlische leger verklaarde echter dat het een ongeluk was en dat de bestuurder van de bulldozer haar niet had gezien. Deze uitspraak leverde kritiek op van Amnesty International, Human Rights Watch, B’Tselem en Yesh Din.
Joe Carr, een Amerikaanse ISM-activist, gaf het volgende verslag in een beëdigde verklaring die werd opgenomen en gepubliceerd door het Palestijnse Centrum voor Mensenrechten (PCHR): “Nog steeds met haar fluorescerende jas aan, knielde ze neer op minstens 15 meter voor de bulldozer en begon met haar armen te zwaaien en te schreeuwen, net zoals activisten die dag al tientallen keren met succes hadden gedaan… Toen de bulldozer zo dichtbij kwam dat de aarde onder haar bewoog, klom ze op de stapel puin die door de bulldozer werd geduwd… Haar hoofd en bovenlichaam bevonden zich boven het blad van de bulldozer en de bulldozermachinist en medewerker konden haar duidelijk zien. Desondanks ging de machinist door, waardoor ze achterover viel, buiten het zicht van de bestuurder. Hij ging verder vooruit, en zij probeerde terug te krabbelen, maar werd snel onder de bulldozer getrokken. We renden naar hem toe, zwaaiden met onze armen en schreeuwden, één activist met de megafoon. Maar de bulldozermachinist ging door, totdat Corrie helemaal onder het middengedeelte van de bulldozer lag.”
De bulldozer operator werd geïnterviewd op de Israëlische tv en hield vol dat hij geen idee had dat ze voor hem stond: “Je kunt niet horen, je kunt niet goed zien. Je kunt over iets heen gaan en je zult het nooit weten. Ik schepte wat aarde op, ik kon niets zien. Ik duwde de aarde weg en ik zag haar helemaal niet. Misschien had ze zich daar verstopt.”
In Des Moines, Iowa (V.S.) staat een Catholic Workerhuis dat naar Rachel Corrie is vernoemd.
“We worden allemaal geboren en op een dag zullen we allemaal sterven.” Waarschijnlijk min of meer alleen. Wat als onze eenzaamheid geen tragedie is? Wat als onze eenzaamheid ons in staat stelt om op avontuur te gaan – om de wereld te ervaren als een dynamische aanwezigheid – als een veranderlijk, interactief iets? Als ik in Bosnië of Rwanda of wie weet waar zou wonen, zou de nodeloze dood voor mij geen ver symbool zijn, het zou geen metafoor zijn, het zou een realiteit zijn. En ik heb geen recht op deze metafoor. Maar ik gebruik hem om mezelf te troosten. Om een fractie van betekenis te geven aan iets enorms en nutteloos.
Deze realisatie. Dit besef dat ik mijn leven zal leiden in deze wereld waar ik privileges heb. Ik kan geen kokend water koelen in Rusland. Ik kan Picasso niet zijn. Ik kan Jezus niet zijn. Ik kan de planeet niet in mijn eentje redden. Ik kan afwassen.” aldus Rachel Corrie, bij haar vertrek naar Gaza, januari 2003.