Issifou werkt in de horeca. Daar wordt hij ’s nachts ingesloten en maakt hij schoon tot de volgende dag. Zo hoeft hij niet erg bang te zijn voor inspecties. Hij huurt ergens in de Bijlmer een matras en maakt een hele rustige, tevreden indruk. Zelfs toen hij door de corona maatregelen geen werk meer had, bleef hij mild en vriendelijk. Het vijf keer per dag bidden dat Mohammed aanraadt, hielp hem daarbij. Maar het was wel zwaar en met een hoopvolle blik liet hij mij beelden zien van de protesten tegen de avondklok: zou er een einde aan de lockdown komen? Wij konden hem toen steunen met eten en geld en via via aan een tijdelijke klus helpen.
Onlangs belde Mamadou en vertelde dat Issifou was opgepakt en in het Justitieel Complex op Schiphol gevangen zit en naar Niger wordt uitgezet. We hopen dat hij daar heelhuids door de douane komt. Als Issifou in Niger vrij wordt gelaten, willen we hem financieel helpen om de schok van de deportatie op te vangen.
Zo’n plotselinge verdwijning van iemand die bij de familie hoort, sterkt mij er weer in om te blijven pleiten voor open grenzen à la de Europese Unie, met vrij personenverkeer. Ferries not frontex, zoals een sticker op een van onze laptops zegt. Met het recht om je overal te vestigen, zonder direct een beroep te kunnen doen op de lokale sociale voorzieningen; maar met toegang tot de rechtsstaat en de mogelijkheid om contracten af te sluiten, om je te verzekeren, om een bankrekening te openen en zonder problemen geld naar huis te kunnen sturen; om zonder angst te leven en natuurlijk om je familie en vrienden te kunnen bezoeken. Issifou heeft zijn familie bijna 20 jaar niet kunnen zien, terwijl hij al die tijd hier heeft bijgedragen aan de samenleving. En nu plotseling het andere uiterste: gevangenschap, deportatie en je werk kwijt. Hoeveel Issifou’s moeten nog dergelijk lijden ondergaan, voordat het zo ver is?