Dienstbaarheid en geloof
Pier Giorgio werd geboren op 6 april 1901 in Turijn, Italië, in een welgestelde familie. Zijn vader, Alfredo Frassati, was een invloedrijke journalist en politicus, zijn moeder, Adélaïde Ametis, was een kunstenares. Hoewel zijn omgeving vooral gericht was op status en intellect, koos hij zelf bewust voor een diep, oprecht geloofsleven en een diepe devotie voor zijn katholieke geloof.
Al op jonge leeftijd liet hij zien dat hij niet kon toekijken als anderen leden. Op een dag stond er een moeder met een kind zonder schoenen aan de deur, en zonder aarzelen trok hij zijn eigen schoenen uit en gaf ze aan het jongetje. Een andere keer weigerde zijn vader een bedelaar binnen te laten omdat hij dronken was. Pier Giorgio barstte in tranen uit van frustratie en verdriet, en zijn moeder stuurde hem eropuit om de man te vinden en iets te eten te brengen.
Vanaf jonge leeftijd toonde hij een sterke interesse in de natuur en het bergbeklimmen, maar zijn ware passie lag in het dienen van anderen. Hij studeerde mijnbouwkunde aan de universiteit, niet uit interesse in de industrie, maar om de arbeiders te begrijpen en hen beter te kunnen helpen. Toen hij afstudeerde, bood zijn vader hem de keuze tussen een auto of een financieel fonds als cadeau. Pier Giorgio koos voor het fonds, zodat hij het geld niet voor zichzelf hoefde te gebruiken, maar kon inzetten om de armen te helpen.
Lekendominicaan
Voor Pier Giorgio Frassati was geloof nooit iets privé, het stroomde door elk aspect van zijn leven. Dagelijks woonde hij de mis bij en vulde hij zijn tijd met het ondersteunen van de armen, zieken en daklozen. Wat hij bezat, deelde hij zonder aarzeling, hij schonk zelfs zijn busgeld aan de armen.
Zijn vrijgevigheid ging verder dan materiële hulp, hij gaf zichzelf volledig. Zijn innerlijke vuur werd gevoed door dagelijkse deelname aan de eucharistie, nachtwaken, contemplatie over Paulus’ ‘Hymne van de Liefde’ (I Korintiërs 13) en de geschriften van Catharina van Siena. In mei 1922 trad hij toe tot de Derde Orde van Sint-Dominicus, de lekendominicanen, en nam de naam Girolamo aan, ter ere van zijn held, de Florentijnse dominicaan Girolamo Savonarola. Over zijn inspiratie schreef hij aan een vriend: “Ik ben een vurig bewonderaar van deze broeder, die als heilige op de brandstapel stierf.”
Politieke betrokkenheid
Pier Giorgio was een uitgesproken anti-fascist. Zijn politieke betrokkenheid was diep geworteld in zijn katholieke overtuigingen. Hij sloot zich aan bij de Italiaanse Volkspartij (Partito Popolare Italiano), die werd geïnspireerd door de sociale leer van de Kerk, met name de encycliek Rerum Novarum van paus Leo XIII. Hij was actief in de Katholieke Actie en de Vincentiusvereniging, waar hij zich inzette voor de armen en gemarginaliseerden in Turijn. Hij zei vaak: “Liefdadigheid is niet genoeg; we hebben sociale hervormingen nodig.”
Zijn politieke acties waren niet zonder risico. Hij nam deel aan openbare processies en werd meerdere keren gearresteerd vanwege zijn deelname aan politieke demonstraties. Ondanks de druk van zijn familie, die hem aanspoorde om zich te concentreren op zijn studie en een carrière in de journalistiek, bleef Pier Giorgio zich inzetten voor sociale rechtvaardigheid en de verdediging van de katholieke waarden in de samenleving. Zijn leven toont hoe geloof, moed en engagement elkaar kunnen versterken, en hoe iemand op jonge leeftijd een krachtig moreel standpunt kan innemen tegen opkomende totalitaire krachten.
Overlijden en heiligverklaring
Op 4 juli 1925, op slechts 24-jarige leeftijd, stierf Pier Giorgio Frassati aan polio. Het was een ziekte die hij waarschijnlijk had opgelopen terwijl hij zorgde voor de zieken, zoals hij dat zijn hele leven had gedaan. Zelfs toen zijn lichaam verzwakte, bleef zijn aandacht bij anderen. Met een verlamde hand schreef hij op zijn sterfbed een bericht aan een vriend: “Geef mijn medicijnen aan Converso”, een arme zieke die hij bijstond. Zijn laatste gedachte was dienstbaarheid.
Zijn familie ontdekte pas na zijn dood de omvang van zijn liefdadigheidswerk, toen duizenden mensen zich verzamelden om hun respect te betuigen. Voor velen was het een verrassing dat de bescheiden, toegewijde jongeman die zij kenden, de erfgenaam was van de invloedrijke Frassati-familie. Op 7 september van dit jaar, een tijd waarin het fascisme opnieuw overal opkomt en de Nederlandse regering Antifa als een terroristische organisatie bestempelde, werd hij heilig verklaard.