door Brian Terrell, Catholic Worker in Maloy, Iowa (V.S.)
De behoefte aan een massabeweging zoals de wereld die toen zag, kan niet dringender zijn dan nu, nu kernwapens door regeringen overal ter wereld niet langer worden gezien als een kwaad dat moet worden uitgebannen, maar als waardevolle middelen die koste wat het kost moeten worden behouden. Ik kijk met zowel angst als hoop uit naar een nieuwe massabeweging. Ondertussen weet ik dat massabewegingen niet ontstaan door mensen die wachten op een massabeweging. Een massabeweging wordt opgebouwd door mensen die zich samen met anderen zo goed mogelijk inzetten voor vrede en die in de omstandigheden waarin zij leven bereid zijn het risico te nemen dat hun inspanningen ogenschijnlijk mislukken.
Plaats delict
Tijdens onze deelname aan een internationaal vredeskamp op 14 juli 2019, georganiseerd door Nukewatch in de V.S. en de Duitse Gewaltfreie Aktion Atomwaffen Abschaffen, werden Susan Crane van de Redwood City Catholic Worker in California, Susan van der Hijden van het Amsterdamse Jeannette Noëlhuis en ikzelf aangehouden door de Duitse militaire politie nadat we een gat hadden geknipt in het veiligheidshek en het vliegveld van Büchel, Duitsland, hadden betreden met een spandoek met de tekst ‘Atomwaffen sind illegal – Fliegerhorst Büchel ist ein Tatort!’ (Kernwapens zijn illegaal, vliegveld Büchel is een plaats delict!). We verzekerden de soldaten die de basis bewaakten dat het niet onze bedoeling was om de wet te overtreden, maar om de aandacht te vestigen op de misdaad van het United States Air Force 702 Munitions Support Squadron dat daar ongeveer 20 nucleaire B61 bommen bewaart. Desondanks werden we overgedragen aan de politie, aangeklaagd en weer vrijgelaten.
Toen de rechtbanken weigerden om de redelijke argumenten van Susan en Susan in hoger beroep te erkennen en beiden veroordeeld waren tot gevangenisstraffen, besloot ik om mijn eigen hoger beroep in te trekken. Toen mij een boete van 900 euro werd opgelegd, koos ik voor de gevangenis. Uiteindelijk moest ik me op 26 februari melden in de gevangenis van Wittlich, Duitsland, voor een straf van 15 dagen.
Gevaarlijke wereld
In de vijf jaar sinds we de betonschaar ter hand namen ‘to de-fence’ Büchel (om de vliebasis te onthekken), om nog maar te zwijgen van de gebeurtenissen van de afgelopen weken en dagen, is de wereld een veel gevaarlijkere plek geworden. Om te beginnen worden de oude B61 kernbommen die sinds 1968 klaar lagen in Büchel, Volkel in Nederland en op vier andere Europese bases, vervangen door nieuwe, “flexibelere” en “makkelijker inzetbare” B61-12 bommen.
Op 16 januari van dit jaar, op de dag dat mijn medeplichtige Susan Crane werd vrijgelaten voor haar aandeel in onze ‘misdaad’ in Büchel, sprak Jill Hruby, hoofd van de Amerikaanse National Nuclear Security Admiration (NNSA), gloedvol over “de toekomst van de nucleaire veiligheidsonderneming”. Ondanks de uitdagingen waar we voor staan “is niet alles kommer en kwel,” zei ze, “want de nieuwe B61-12 zwaartekrachtbommen zijn volledig inzetbaar en we hebben de zichtbaarheid van onze nucleaire capaciteiten voor de NAVO vergroot.” In de weken daarna werd Hruby ontslagen, opnieuw aangenomen en blijkbaar weer ontslagen in de huidige opschudding van het bureaucratische systeem door president Trump. Maar destijds kon ze opscheppen over haar ambtstermijn: “Ik zeg graag dat de prestatie waar ik het meest trots op ben, is dat we onze mojo terug hebben gekregen in de NNSA.”
Effect
Maken onze kleine inspanningen, onze protesten en gevangenisstraffen enig verschil, gezien het enorme gevaar waar de wereld voor staat? Ik denk dat we in onze bewegingen uitgaan van een valse tegenstelling tussen trouw zijn en effectief zijn. “Ik ben ervan overtuigd dat als de wereld deze gevaarlijke tijden overleeft, het tientallen miljoenen kleine dingen zullen zijn die daaraan bijdragen,” zei de folkzanger Pete Seeger. Misschien is de beste, de meest effectieve bijdrage die we kunnen leveren om de planeet te redden wel het verrichten van slechts één of twee van de tientallen miljoenen kleine dingen die gedaan moeten worden.
In deze tijd van klimaatrampen, hongersnood en pandemieën is de verspilling van middelen om kernwapens te bouwen een onuitsprekelijke misdaad en de gedachte dat ze veiligheid bieden is gevaarlijk krankzinnig.
De enige optie
“De enige oplossing is liefde,” zei Dorothy Day, in navolging van Jezus en de profeten. ”En die liefde gaat gepaard met gemeenschap.” In de wereld zoals die nu is, kunnen we het liefhebben van onze naasten en zelfs van onze vijanden, niet langer afdoen als een utopisch, onpraktisch en gevaarlijk sentimenteel ideaal. Vandaag de dag is liefde de enige echt pragmatische optie. Albert Camus noemde realisme “de kunst om rekening te houden met zowel het heden als de toekomst.” Het is duidelijk dat er geen andere realistische koers voor de mensheid is dan onze wapens neer te leggen en te leren voor onze planeet te zorgen en haar hulpbronnen eerlijk met iedereen te delen. Het alternatief is het einde van het leven zoals wij dat kennen.
Solidair en verbonden met anderen naar de gevangenis gaan, is een daad van hoop. Ik ben dankbaar dat ik dit mag doen. Mijn diepe dankbaarheid voor iedereen die me vergezelt.
“We zijn er nog steeds van overtuigd dat geweldloos verzet de enige verstandige oplossing is en dat we onze stem moeten blijven laten horen totdat ons uiteindelijk het zwijgen wordt opgelegd – en zelfs dan, in de gevangenis of het concentratiekamp, om onszelf te uiten.”
– Dorothy Day, medeoprichtster van de Catholic Worker