Het is 8.55 u. Mijn wekker gaat opnieuw, dit keer om me te vertellen dat het tijd is om met mijn tas naar boven te lopen, zodat ik niet te laat de kapel in stap voor het ochtendgebed van 9.00 u. Ik loop de voordeur uit, de straat op en open een deur verder de algemene voordeur naar het volgende trappenhuis. Voor ik de trap oploop naar de eerste verdieping pak ik de krant uit de brievenbus. Ik hoor vaag de bel voor het gebed al gaan. Bij binnenkomst zie ik dat het gordijn naar de kapel inmiddels dicht is. Ik leg snel de krant op de keukentafel, trek voor de kapel mijn schoenen uit en ga op een knielbankje zitten. Nikki en Yemi zitten er al, Frits komt ook net aanlopen. We openen Common Prayer: A Liturgy for Ordinary Radicals en bidden samen.
Opstarten
Als ik de kapel ruim een kwartier later weer uitkom, loop ik eerst naar het kantoor. Ik ben deze ochtend worker, dus ik schakel de huistelefoon door naar mijn mobiel. Op het krijtbord tussen voordeur en keuken schrijf ik mijn naam in het vakje Worker zodat duidelijk is wie eerste aanspreekpunt is in huis. Ik scharrel wat rond in de keuken, op zoek naar een geschikt ontbijtje. Tijdens mijn zoektocht kom ik nogal wat gered-supermarkt-eten tegen dat nu toch echt niet meer te eten is. Ik gooi het maar meteen weg. Ik kom wat huisgenoten tegen die ook aan hun dag beginnen en maak een praatje.
Na wat te hebben gegeten haal ik de papieren tevoorschijn die ik nodig heb om de wekelijkse afrekening van bonnetjes te doen terwijl de computer opstart. Ondertussen gaat de telefoon. “Goedemorgen, Noëlhuis, met Margriet!” Of we een plekje hebben voor… Ik luister naar de vraag om hulp, maar moet helaas teleurstellen. We zitten helemaal vol, zelfs de tv-kamer is al vergeven vannacht, al zeggen we tegen elkaar dat we dat eigenlijk niet doen. Want dan blijft er nog minder ruimte over voor kinderen en volwassenen om zich buiten hun kamer te kunnen ontspannen in huis.
Vredesvlag
Meteen als ik heb opgehangen gaat de deurbel. F. staat voor de deur, een dakloze medemens die ondanks Italiaanse papieren geen toegang heeft tot de Nederlandse arbeidsmarkt en op straat slaapt. Wij hebben ook geen slaapplek voor hem, maar hij waardeert het tentje dat we voor hem bouwden en hij lijkt zich goed staande te houden. Overdag komt hij langs om even bij te komen en van wifi, keuken en douche gebruik te maken. Toen hij na een hele week regen en veel kou in januari ziek werd, hadden we gelukkig een paar dagen ruimte in de logeerkamer zodat hij wat kon uitzieken.
Voor ik echt aan de bonnetjes kan beginnen, vraagt R., de kok van vanavond, om kookgeld. Ik geef haar het budget van 25,- en verwerk dan snel de bonnen die Frits, Chris, Ilmira en Yemi hebben ingeleverd. Ze krijgen elk een bedrag terug in hun enveloppe waar de bonnen in zaten. Als alle checks and balances kloppen, verstuur ik het digitale overzichtsdocument naar Wim, onze onvolprezen boekhouder die het huis al zo lang ik me kan herinneren helpt. Hij controleert alles en verwerkt het in de hoofdboekhouding.
Het is inmiddels half twaalf, en ik heb nog wel een takenlijstje af te werken. Maar voor ik verder kan gaan, hoor ik het goede nieuws dat onze oud-huisgenoot Temesgen zijn papieren heeft gekregen. Daarom loop ik naar de kapel en hang onze vredesvlag uit. Zo weet iedereen die de straat binnenkomt dat iemand goed nieuws heeft gekregen.
Tot steun zijn
Als ik terugkom in het kantoor zit Chris daar inmiddels ook te werken. Ze geeft steun aan zowel ‘onze’ Susan als Catholic Worker Susan Crane uit California, VS, nu ze beiden in Duitsland een tijd in de gevangenis doorbrengen voor hun geweldloos verzet tegen de kernbommen op Büchel. We praten even over waar zij aan werkt en ik realiseer me hoeveel tijd en energie erin gaat zitten om iemand te helpen die vastzit. Wat een zegen dat ‘onze Susannen’ dan Chris hebben.
Ik denk aan alle mensen die wij nog meer proberen tot steun te zijn vanuit het Noëlhuis, in al onze gebrekkigheid. Aan Queen, die een boek heeft geschreven en dit gepubliceerd probeert te krijgen, en aan Tasha, die haar verhaal van kind in Oeganda tot in Nederland wil opschrijven. Aan Adel, die nog steeds pogingen doet zijn familie uit Gaza te krijgen. Aan Francis, die haar vader verloor in Ghana en als oudste kind wordt verwacht alles te regelen, al woont ze een continent verder. Aan Ousmane, die naar Europa kwam in de hoop hard te kunnen werken en geld naar zijn vrouw en babietje te kunnen sturen en ondanks zijn Italiaanse papieren nu al maanden op het station slaapt. Aan Sandra, die redelijk snel een baan kon krijgen in het onderwijs maar geen plek om te wonen. Ze verhuist nu met haar twee kinderen naar een veel te duur studiootje aan de andere kant van de stad. Aan Ilmira, die weer de gang naar Ter Apel en AZC’s maakt om haar papierloze bestaan te eindigen en haar dochter de kans te geven een leven op te bouwen.
Zoveel mensen, zoveel dromen, zoveel potentie en zoveel inzet. En zoveel momenten van moedeloosheid dat het maar niet lukt. Wat ben ik blij dat we aan elkaar gegeven zijn om te proberen elkaar aan te moedigen en niet op te geven. Dat we niet alleen zijn. En dat ons de middelen worden gegund om vanuit het Noëlhuis naar een aantal mensen om te zien die er zo alleen voor staan in Nederland.
Voor ik het weet is het alweer bijna 13.00 u., tijd voor het middaggebed. Ik pak mijn spulletjes en zet de doorschakeling naar mijn telefoon weer uit. Vanmiddag is iemand anders worker. Dan ben ik aan het werk als mediator, om op die manier bezig te zijn met vrede stichten tussen mensen waar het even niet botert. (Mocht u overigens van een situatie weten waar een onpartijdige en neutrale gespreksleider welkom is, dan hoor ik het graag!) De bel klinkt, ik loop de gang door, trek mijn schoenen uit voor de kapel en ga op een knielbankje zitten. Merle doet de deur dicht en als iedereen de juiste boeken voor zich heeft, slaat ze op de klankschaal. Stilte vult de ruimte en we richten ons hart en gedachten op de Eeuwige.